Rubriek:Duurzame ontwikkeling

Uit Bouwen aan leefbaarheid

Veel mensen denken bij duurzaam bouwen vooral aan het zuinig omgaan met energie en met grondstoffen. Misschien is dat nog steeds de echo van de oliecrisis in de jaren '70 toen men zich realiseerde dat economische groei zich niet ongestoord eindeloos kan voortzetten en dat energie schaars en dus duur kan worden. Ook de denkbeelden die de Club van Rome in die periode ontwikkelden hebben invloed gehad op het denken over bouwen en wonen vanuit het perspectief van Duurzaamheid. Het begrip duurzaamheid komen we de laatste decennia steeds vaker en op steeds meer terreinen tegen. Het denken over duurzaamheid is echter niet nieuw. Al in de achttiende eeuw werd in Pruisen en Saksen dit principe toegepast in het bosbeheer. Uitgangspunt was dat niet méér hout gekapt diende te worden dan er weer aan- en bijgroeit. Vanuit deze benadering is het principe van duurzaamheid de laatste decennia uitgegroeid tot hoeksteen van mondiale milieupolitiek en duurzame ontwikkeling. Het rapport 'Our common future' dat door een commissie van de Verenigde Naties onder voorzitterschap van Gro Harlem Brundtland in 1987 is opgesteld heeft een verdere impuls gegeven voor het denken over duurzaamheid. Uit dit rapport stamt ook de veel geciteerde definitie: 'Duurzame ontwikkeling is een ontwikkeling waarbij de huidige wereldbevolking in haar behoeften voorziet zonder de komende generaties te beperken om in hun behoeften te voorzien'.

Duurzaam bouwen maakt vandaag de dag onderdeel uit van het brede denken over duurzaamheid en leefbaarheid. Duurzaam bouwen staat voor een manier van bouwen waarbij we zoveel mogelijk rekening houden met mens en milieu. Bij duurzaam bouwen draait het vooral om vier kerngebieden: ruimte, water, energie en materialen. Het gaat hierbij niet alleen om verantwoord omgaan met het milieu maar ook om de gezondheid en het welbevinden van de mensen.